ادرار انسان، رونوشت ژن های بیماری زای استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی‌سیلین را تغییر می‌دهد

زمان مطالعه: 2 دقیقه

ادرار انسانی، دکمه راه‌انداز MRSA است!

یک پژوهش نشان داد که ادرار انسانی فقط باعث رشد MRSA نمی‌شود، بلکه ژن‌های مرگبار آن را روشن می‌کند!

استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی‌سیلین (MRSA) از باکتری‌های گرم مثبت، یکی از علل نوظهور عفونت‌های دستگاه ادراری (UTI) مرتبط با بیمارستان، به ویژه در افراد دارای سوند ادراری است.

عفونت‌های ادراری ناشی از MRSA، علیرغم نادر بودن، مستعد تشدید بالقوه تهدیدکننده حیات مانند باکتریمی هستند که می‌تواند به درمان معمول آنتی‌بیوتیکی مقاوم باشد.

 برای مشخص کردن مکانیسم‌های مولکولی حاکم بر پاتوژنز (بیماری زایی) ادراری MRSA، سه جدایه بالینی S. aureus، از جمله دو سویهMRSA ، به مدت 2 ساعت در معرض ادرار انسان قرار دادند و ویژگی‌های بیماری‌زایی و تغییرات در بیان ژن را تجزیه و تحلیل کردند.

 سنجش‌های بیماری‌زایی آزمایشگاهی نشان داد که ادرار انسان به سرعت چسبندگی به سلول‌های اپیتلیال مثانه انسان و فیبرونکتین، همولیز گلبول‌های قرمز گوسفند (RBCs) و آبگریزی سطح را به شیوه‌ای خاص سویه استافیلوکوکی تغییر می‌دهد. علاوه بر این، تجزیه و تحلیل توالی‌یابی ترانسکریپتوم (RNA-Seq) سویه یوروپاتوژنیک MRSA-1369 نشان داد که قرار گرفتن در معرض ادرار انسان به مدت 2 ساعت، ترانسکریپتوم MRSA  را با تغییر بیان ژن‌های کدکننده آنزیم‌های کاتالیزکننده مسیرهای متابولیکی، فاکتورهای بیماری‌زایی و تنظیم‌کننده‌های رونویسی تغییر می‌دهد. به طور خلاصه، نتایج این یافته، بینش‌های مهمی در مورد چگونگی تغییر سریع و اختصاصی فیزیولوژی MRSA توسط ادرار انسان و تسهیل بقای MRSA از نظر ایمونولوژیکی در دستگاه ادراری که منجر به عفونت ادراری MRSA می‌شود، کمک کند.

در این مطالعه از سه سویه S. aureus، شامل MRSA-1369 و PUTS-1 که ایزوله‌های بالینی از ادرار هستند استفاده شده است.

علاوه بر این، از توالی‌یابی RNA (RNA-Seq) برای مقایسه پروفایل‌های رونویسی جهانی MRSA-1369 که به مدت 2 ساعت در معرض ادرار انسان یا محیط کشت مغذی (TSB) قرار گرفته بودند، استفاده شد. نتایج نشان داد که علاوه بر سازگاری‌های متابولیکی بی‌شماری که برای بقا در شرایط محدودکننده مواد مغذی در ادرار لازم است، استافیلوکوک‌های موجود در ادرار انسان نیز تغییراتی در ویژگی‌های حدت مانند چسبندگی به سلول‌های اپیتلیال ادراری و پروتئین فیبرونکتین ماتریکس خارج سلولی (ECM)، آبگریزی و همولیز نشان می‌دهند. در آزمایش‌های اولیه، تأیید شد که قرار گرفتن در معرض ادرار مرد یا زن، چسبندگی MRSA-1369 به سلول‌های اپیتلیال مثانه انسان و رونویسی ژن‌های خاص MRSA-1369 را به شیوه‌ای مشابه تحت تأثیر قرار می‌دهد.

 

reference

Paudel S, Bagale K, Patel S, Kooyers NJ, Kulkarni R. Human urine alters methicillin-resistant Staphylococcus aureus virulence and transcriptome. Applied and environmental microbiology. 2021 Jul 27;87(16):e00744-21.

 

تصویر تیم تحریریه آزمایشگاه میلاد
تیم تحریریه آزمایشگاه میلاد
به اشتراک بگزارید
مطالب مرتبط

بیمه های طرف قرارداد

5 ژانویه 2026

نمونه گیری رایگان در منزل

5 ژانویه 2026

ویتامین D، ویتامینی که عملکرد هورمونی دارد

31 دسامبر 2025

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

تلفن همراه *