پرسش و پاسخ

q and a iconآزمایشگاه میلاد با بهره گیری از کادر تخصصی در زمینه های مختلف علوم آزمایشگاهی، آماده پاسخگویی به پرسش ها و مشکلات شما عزیزان می باشد

 

ورود به بخش پرسش و پاسخ

آنسفالیت های خود ایمن

آنسفالیت های خود ایمن اختلال های التهابی شدیدی هستند که با حضور اتوآنتی بادی های ضد آنتی ژن های سطح سلول های عصبی، در گردش خون و یا CSF ارتباط دارند. این آنتی ژن ها نقش مستقیم یا غیرمستقیم در انتقال پیام های سیناپسی دارند و اختلال در عملکرد آنها موجب بروز تظاهرات بالینی شدید عصبی و گاهی سیستمیک می شود.


از مهم ترین آنسفالیت های خودایمن می توان به Autoimmune limbic encephalitis ، Neuromyotonia و Morvan's syndrome اشاره نمود. این اختلال های شدید و بالقوه کشنده، می توانند سبب شناسی پارانئوپلاستیک یا غیرنئوپلاستیک داشته باشند. آنتی بادی ها احتمالاً در پاتوژنز این بیماری ها نقش دارند. علاوه بر این ، حضور این آنتی بادی ها در نمونه های بالینی بیماران (سرم یا CSF)، شاخص تشخیصی بسیار ارزشمندی محسوب می شود. در صورت درمان مناسب (ایمونوتراپی و یا برداشت تومور) علایم بهبودی در بیشتر مبتلایان دیده می شود، لذا تشخیص زودهنگام نفش برجسته ای در پیش آگهی بیماری دارد.

تشخیص آزمایشگاهی
تشخیص آنسفالیت های خودایمن برپایه ترکیبی از نشانه های بالینی، تکنیک های تصویربرداری و مونیتورینگ (MRT,EEG)، آنالیز CSF و تشخیص آزمایشگاهی استوار است.
تایید حضور آنتی بادی های اختصاصی در نمونه سرم یا CSF بیماران با استفاده از تکنیک Cell-Base IIFT، حساس ترین و اختصاصی ترین روش تشخیص آزمایشگاهی است. هر چند تشخیص های افتراقی می بایست مدنظر قرار گیرند. بیماری هایی همچون آنسفالیت های عفونی (به ویژه عفونت با HSV)، سندروم های پارانئوپلاستیک و دیگر اختلال های خودایمن سیستم اعصاب باید افتراق داده شوند.

اتوآنتی بادی ها و ارزش تشخیصی آنها
چندین اتوآنتی بادی اختصاصی مرتبط با آنسفالیت های خودایمن شناخته شده اند که ارزش تشخیصی بالایی در شناسایی و افتراق اشکال بیماری دارند:
1. اتوآنتی بادی های ضد رسپتورهای عصبی
مهمترین این آنتی بادی ها عبارتند از آنتی بادی های ضد رسپتورهای گلوتامات (anti-NMDA , anti-AMPA) و همچنین آنتی بادی های اختصاصی ضد رسپتورهای گابا B (anti-GABA B receptor).

2. اتوآنتی بادی های ضد کانال های یونی
از این دسته می توان به آنتی بادی های ضد کانال های پتاسیمی anti-VGKC و ضد کانال های کلسیمی anti-VGCC و anti-DPPX اشاره کرد.

3. اتوآنتی بادی های انکونورال
اینها آنتی بادی هایی هستند که وابسته به حضور تومورهای خاصی هستند، به عبارت دیگر منشاء پارانئوپلاستیک دارند. اختلال هایی که با حضور این آنتی بادی ها مرتبط هستند را سندروم های پارانئوپلاستیک-نورولوژیک می گویند. این آنتی بادی ها به دو دسته اصلی و فرعی تقسیم می شوند. این تقسیم بندی بر اساس نقشی است که در ایجاد سندروم های پارانئوپلاستیک دارند. از شاخص ترین آنتی بادی های انکونورال اصلی می توان anti-Hu ، anti-Yo ، anti-Ri و anti-CV2 اشاره نمود و از انواع فرعی می توان anti-Recoverin و anti-SOX1 را نام برد.

nmdrتصویرA: آنتی بادی های ضد NMDR در نمونه CSF بیمار مبتلا به آنسفالیت خودایمن با سلول های هیپوکامپ موشی واکنش داده اند.
تصویر B: نورون های عصبی موش را نشان می دهد که با همان نمونه بیمار واکنش داده اند.
تصویر C: سلول های HEK293 که به صورت نوترکیب پروتئین های NMDR را بیان نموده اند و لذا با نمونه بیمار واکنش داده اند.

 

درصورت داشتن سوال یا نظر می توانید از قسمت زیر استفاده کنید

0
  • لطفاَ نظر خود را در رابطه با مطلب فوق بیان کنید